Het Joodje

248

voudig en smaakvol was_f ElsjVs klein kamertje —, daar kon hij Enny toch niet brengen.

Het werd tien uur, half elf; in elkaar gedoken bij de tafel, met droge lippen snel ademend, de beenen koud, als dood, de handen stram ineengeklemd, zat hij roerloos als een ziek dier, nu en dan stond hij op om wat kolen op de kachel te gooien, maar het knarsend geluid pijnigde zijn licht en overgevoelig hoofd en hij haastte zich naar zijn stoel terug en kroop weer weg in dezelfde houding. De kachel snorde en gloeide onrustbarend, hij begreep ineens, dat hij er te veel had opgegooid, dat de kamer smoorwarm moest wezen, dat hij-alleen ijskoud was en bleef. In huis alles stil —, Elsje had Sjoerd mee de deur uit getroond, moeder Bergsma was naar boven gegaan om zich in haar Zondagskleeren te steken, achter de gesloten tusschendeuren las blijkbaar Bergsma de krant —, het ritselen der bladen was het eenig gerucht dat hij vernam. Gespannen luisterde hij, het minste geluid van de straat drong scherp tot hem door, ging door hem heen, als wind over strakgetrokken snaren —, van minuut tot minuut smolt er iets af van zijn hoop —, het leek hem nu al ondenkbaar, dat zij tot hem zou komen, de veronderstelling alleen al aanmatigend, dat zij ooit daar kon tegenover hem zitten, aan deze tafel, in dit huis, in een van deze stoelen. Had hij toch maar niets gezegd —, maar het kon niet anders, er diende toch op gerekend —, de gedachte, dat ze nu, hoe goedig-deelnemend ook, allemaal mèt hem wachtten,