Het Joodje

246

en uitspraken zooals ze waren, zonder verlangen „hoog” en „fier" te zijn. Het maakte zoo moe. en moedeloos, zich klein te weten en niet anders te kunnen,

Dien nacht sliep hij niet —, onder zijn van tobben en spanning doodvermoeide en pijnlijke hoofd voelde het kussen als een gloeiende steen, hard en heet, hij schudde het op en om en wentelde zich zuchtend en benauwd van de eene zijde op de andere —, lang voor het licht werd, was hij op, met verlangen het oogenblik beidend, dat de anderen zouden ontwaken, dat er gebeld zou worden, gerucht hoorbaar op straat, dan immers was de dag begonnen. Sjoerds fluiten, het geluid van zijn voetstap op de trap — hij ging altijd naar beneden om waschwater — was het eerste, dat hij vernam en het brak zijn benauwenis, deed hem won-derlijk-weldadig aan. Ze ontbeten ditmaal niet, als anders op Zondag, in de voorkamer, die werd nu al voor hem gereed gehouden — en hij verweet zichzelf, terwijl hij zwijgend, star-bleek, telkens door rillingen bevangen, zijn boterham beproefde te eten, dat hij geen warmer dankbaarheid voelde, dat hij daarentegen alleen dacht aan de kunstbouquetten, de lijstjes van komkommerpitten en roode wol, het gehaakte loo-pertje met roze strikjes, het blauwglazen leelijke, doellooze pronkding en den overigen naren opsmuk van de „goeie kamer", zich bang afvragend, wat Enny van dat alles zeggen zou. En hij overlegde, dat hij zijn werk, wat boeken, die hij kon veinzen Enny te willen