Het Joodje

245

er niet aan toegeven, hij weigerde zich de pasverworven zaligheid van dit wekenlang verbeide uitzicht door ongegronde vrees te laten ontrooven —, dien Zaterdagavond vertelde hij, zich met al zijn kracht opschroevend tot een vertoon van trots en blijdschap, dat „zijn meisje” den volgenden dag zou komen, Ze waren allemaal in hun schik, en moeder Bergsma drukte haar verheugenis uit, omdat de „goeie kamer” juist zoo’n flinke beurt” had gehad —, daar kon hij nu „de dame” ontvangen —, zij zouden wel achter blijven en zich muisstil houden. Elsje zei niets, ze hield met een hoogrooden blos haar oogen neer op de opengeslagen atlas, haar lippen prevelden en haar vinger wees langs rivieren en grenzen, als ging het geheele gesprek buiten haar om.

Hij-zelf hield zich maar met moeite in dien schijn van vreugde en fierheid staande —, weer moesten de portretten bewonderd, van haar-zelf, haar huis, haar rijpaard, haar roeiboot, haar school in Engeland —, hij las in aller oogen benijding zonder nijd en bewondering, en glimlachte en beantwoordde luchtig en goedgunstig hun vragen, vol van die argelooze gretigheid en vereering voor rijkdom en stand, die hij ook in zichzelf tot zijn afgrijzen ontdekt en zoozeer veracht had en tevergeefs beproefd uit te roeien —, en weer kwam dat gevoel van bittere afgunst: hoe gemakkelijk hadden het al die eenvoudige lieden, die zich niet bekommerden om het gehalte van hun gevoelens en gedachten, maar zich argeloos gaven