Het Joodje

244

hoopte in zijn hart, dat de oude man niet bij wijze van verrassing hem zou komen opzoeken, Hij wilde immers al zijn dagen, al zijn gedachten vrijhouden voor haar! Ze zouden immers, had ze hem geschreven, in de Kerst-vacantie wellicht een uurtje tezamen zijn. Ze had het niet vast toegezegd, maar ze zou, na zijn maandenlang wachten, wel genadig zijn. Hij had zich fier voorgenomen, dat hij nu niet weer vragen, maar afwachten zou, tot ze uit eigen beweging schreef —, doch nu de beide Kerstdagen al voorbij waren, Nieuwjaar in aantocht —, nu ontzonk hem de moed, en voor het eerst na weken schreef hij haar weer, met van ontroering bevende hand, haar in vurige woorden herinnerend aan hun zomervreugden, aan hun zomerbeloften, zijn eigen uitgedord hart, ziek naar lafenis, vergelijkend bij den geschroeiden keel van den uitgeputten reiziger in de woestijn, zijn rusteloosheid bij die van een zeevogel in den storm, zijn liefde alvermogend en eeuwig, gistend als wijn in het vat, zijn verlangen als een snoer om zijn hart, als een band om zijn borst —, tot de tranen hem uit de oogen stroomden.

Toen wachtte hij kalm —, den dag daarop kwam in den avond een briefje: ze zou den volgenden dag, een Zondag, in den ochtend, bij hem komen, ze hoopte het tenminste te kunnen, ze zou het beproeven, ze wilde ernstig met hem spreken. Zijn keel werd als toegesnoerd, terwijl hij las —, de vreugde om haar komen onmiddellijk verjaagd door een kil en grimmig voorgevoel, als zonlicht door wolken —, maar hij wilde