Het Joodje

240

stond „in haast”, Het was op die woorden, dat Ben als verbijsterd bleef staren.

Het was Kerstmis geworden —, Ben had drie dagen vrijaf. Hij werkte nog altijd in de uitgeverszaak —, op het laatste, beslissende oogenblik had de tooneel-directeur van de verbintenis met hem af gezien, echter onder de stellige, schriftelijke belofte, dat hij hem voor het volgend seizoen op betere voorwaarden enga-geeren zou, mits Ben van zijn kant geen andere verbintenis probeerde aan te gaan, Hij had het Enny geschreven, haar tegelijkertijd verwijtend in welke spanning, in wat rauwe angst ze hem had doen ver-keeren, en in heftiger woorden dan hij ooit gebezigd had, haar gevraagd, hem in het vervolg beter en regelmatiger te antwoorden —, een boos, geprikkeld briefje was teruggekomen. Ze heette hem een suffert, een droomer, omdat hij zich door dien directeur, na zijn toezegging, met een kluitje in ¹t riet, met een vage belofte voor een verre toekomst — een jaar, het was immers net zoo erg als „nooit”, had laten afschepen —, zóó zou hij er wel komen! Als hij nu tenminste in dat andere haar raad maar volgde en zijn verzen niet langer aan dat kleine lorretje, als tot nu toe, maar aan een grooter, voornamer tijdschrift ter plaatsing zond. Hij was toch zeker wel zoo goed als die, en als die, en als die, welke er óók in schreven, Wat die kon