Het Joodje

239

een liefhebberij-tooneelclub geweest —hij voelde voor tooneel nog altijd een geestdriftige bewondering, en nu hij loskwam in het vertellen van die oude dagen, het ophalen van zoo menigvuldige herinnering, nu werden er portretten te voorschijn gebracht, foto's van groepen, en een oude, verschoten lauwerkrans van zolder te voorschijn gesleept, En Ben moest alles van zijn plannen vertellen en een vers zeggen, en nog een —, ook een fragment uit een klassiek drama, waarnaar Bergsma, met proevenden kennersblik, te luisteren zat, Elsje's oogen glinsterden, ze klapte in de handen, na alles wat hij zei. Maar toen de klok naar tien begon te wijzen, en het uur van de laatste brievenronde naderde, werd hij weer onrustig en bleek, leunde zwijgend, gefolterd van spanning, achterover in zijn stoel —, sloop eindelijk de kamer uit en ging in *t kil en duister zijvertrekje op schildwacht staan,

Maar dien avond kwam er geen brief. Precies weer vier dagen te laat een haastig-volgekrabbeld blaadje, met uitbundige betuigingen van vreugde, aanmoediging, vertrouwen. Ben moest aannemen, zonder eenige twijfel, dit zou het begin van zijn grootheid zijn. En hij moest nu ook wat meer werken aan zijn verzen —, het begon tijd te worden, dat hij eindelijk weer eens wat publiceerde —, ze wilde wel armoede, maar geen roemloos leven met hem deelen —, en hij was te goed en te groot voor het bestaan, dat hij nu leidde. Onder aan het briefje, dat vier dagen over tijd kwam,