Het Joodje

238

verteedering hield nog even langer zijn smart en zijn bitterheid gestild,

Sjoerd kwam wat later binnen, met zijn teeken-werk, Bergsma ontvouwde zijn krantje en zijn vrouw schonk thee, Ben keek in de lamp —, zonderling, dat hij hier nu zat als zoon in een ander gezin, zonderling, dat hij nooit had opgemerkt dat ze hier werkelijk van hem hielden —, en het nu ineens gevoelde als een verzoeting, een rust. Hoe bescheiden hielden ze zich, geen van allen hem benauwend met vragen, hem beschamend met te veel aandacht, hem kwellend met medelijden. Als hij hun eens de zaak voorlei, dien stillen man met zijn peinzende, blauwe oogen om raad vroeg? Waren ze wel zoo gering als hij het in zijn hoovaardij had gewaand? Hadden ze voor hun zorg eigenlijk niet recht op wat vertrouwen? Enny, hij wist het wel, hij had het van den aanvang al gevoeld, Enny wilde niet dat er andere invloeden in zijn leven werkten dan uitsluitend de hare, zij wilde hem zijn weg voorschrijven, en het was hem goed, hij had zich willig en vol vreugde in haar hand gegeven —, doch nu ze hem, ondanks zijn dringend smeeken, terwijl ze wist in wat benardheid hij zat, niet geantwoord had, mocht hij nu dien anderen, ook dat kind, dat schreiend was teruggekomen, omdat de bode geen brief bracht, niet iets van zijn vertrouwen geven? Voor hij het wist, was hij erover begonnen —, en de een na den ander lei zijn bezigheid neer en luisterde, Bergsma zelf was als jongeman een groote figuur in