Het Joodje

237

keer als er werd gebeld, naar beneden hollend als hij meende de brievenbus te hebben gehoord —, en zoo beschaamd, zoo ellendig benauwd en klein. Elkeen in huis merkte, wat er gaande was — ofschoon ze niet wisten van zijn voornemens en plannen, hij had nog altijd gezwegen, Enny moest de eenige zijn, die hem op het beslissend oogenblik raden mocht. Bergsma en zijn vrouw keken elkaar bezorgd aan, het maakte hem wild van ellende en opstandigheid —, Elsje at evenmin als hij-zelf, scheen als mee te trillen in zijn onrust, en liep telkens half schreiend de kamer uit —; tegen den avond, de lantaarns werden al aangestoken, zag hij haar, terwijl hij-zelf gretig de breede, eentonige straat in spiedde, een heel eind verder blootshoofds den postbode aanhouden en iets vragen, die daarop het bundeltje in zijn hand en zijn brieven-tasch doorzocht, en nee-schuddend verder ging. Met haar zakdoek voor de oogen zag hij haar daarop traag naar huis terugkeeren —, en even vond hij ontspanning van de nieuwe nijpende teleurstelling na urenlang prangend wachten, in het zich afvragen of Elsje nu bij hem zou komen zeggen, wat ze had gedaan. Maar ze zei niets —, ze ging stil de huiskamer binnen en toen hij daar ook kwam even later, zat ze aan tafel, haar schriften en boeken voor zich op het bont-wollen kleedje, de groote atlas opengeslagen en keek niet op, in volle aandacht prevelend als zat ze al uren zoo. Ondanks alles moest hij in zichzelf lachen, omdat hij haar had betrapt en een kleine, dankbare