Het Joodje

235

gulden, nadat hij hem eerst twee uren achtereen had laten verzen-zeggen, vervolgens betuigd, dat hij hem eigenlijk niet noodig had, maar dat hij hem in den loop van den winter kon noodig hebben —, dat Ben dus beschikbaar moest blijven —, doch dat hij hem daarvoor niet meer dan vijfhonderd gulden kon geven, De gedachtengang scheen Ben billijk, maar hij schrok van het geringe bedrag, hij aarzelde en zweeg benepen,

„U kunt het altijd even in beraad houden”, meende de directeur,

„Ja —, en hoe lang zou het, denkt u, duren vóórdat ik twaalfhonderd verdienen kan?”

„Twaalfhonderd gulden? Juist twaalfhonderd gulden? Dat is onmogelijk te zeggen. Als u toont, dat u wat kunt, dat er wat in u zit, en ik engageer u voor het volgend seizoen —, dan misschien in dat seizoen al —, mogelijk veel later —, mogelijk ook nooit. Er valt niet veel vooruit van te zeggen,”

„Laat mij het dan maar in beraad houden —, een week,”

Hij schreef Enny, hij zette haar alles uiteen, en liet haar de volle beschikking over zijn toekomst en over zijn lot. Hij smeekte haar, dat ze onmiddellijk antwoorden zou en waagde een heel zacht, heel bescheiden, heel nederig verwijt, dat ze dat den laatsten tijd nooit meer deed.

Het was immers zoo beangstigend vreemd —, als hij haar schreef naar haar school in Engeland, dan kon hij binnen drie dagen haar antwoord hebben —, zoo was