Het Joodje

234

staande. Van zijn gezin vervreemd, in eentonig werk, dat hem hard viel, gebonden, voelde hij zich, wanneer tijding van haar uitbleef, vervallen door buien van de zwartste zwaarmoedigheid. Tegen het najaar toog hij er weer op uit, om ergens bij een tooneelgezelschap plaatsing te vinden. Zijn patroon, de neef van zijn nieuwen beschermer — die hem echter vrijwel scheen vergeten — ried het hem sterk af —, hij was nu aan het werk gewend, ijverig, sober, hij had in de zaak, werd hem verzekerd, een stellige toekomst, het uitzicht van een goed bestaan. Even had Ben nagedacht. „Zou ik dan gauw twaalfhonderd gulden verdienen?” —, was zijn vraag geweest, en de uitgever, die hem al eerder van dat bedrag had hooren gewagen, verzekerde met een glimlach, dat hij zoover al binnen een paar jaar kon zijn, Maar onmiddellijk daarop had Ben met kracht het aanbod afgewezen —, zich in zijn hart beleedigd voelend door den patroon, zichzelf beschuldigend van lafheid en verraad jegens Enny. Zij meende hem tot iets groots geschapen en hij zou blijven voortsukkelen in een tweede-rangs-uitgeverij, roemloos, vergeten, zijn ziel verkoopend voor geld. Maar zelfs met de aanbevelingsbrieven van zijn beschermer, den redacteur, in den zak, viel het slagen niet licht. De meeste gezelschappen waren voor het komend jaargetij compleet, dan werd zijn naam genoteerd voor een mogelijk openvallende plaats en kon hij weer heengaan —, eindelijk bood hem één directeur een verbintenis aan op een salaris van vijfhonderd