Het Joodje

230

thuis, Ze zouden alleen zijn —, Aart naar zijn club* Carel met vader en moeder uit eten, de kleinen tijdig naar bed. Hij moest als toevallig komen, doen alsof hij weg wilde, dan op haar aandringen blijven. Hij sloot zijn oogen van weelde om het vooruitzicht, fierheid en vreugd vervulden hem bij de gedachte, dat hij haar kon vertellen, hoeveel hij reeds had gedaan aan de voorbereiding voor zijn nieuw leven —, en hij besteedde een deel van zijn pas-verworven geld aan orchideeën.

Zijn uitgaan op Vrijdagavond, waarvan hij geen reden kon geven, werd blijkbaar als een openlijke en moedwillige daad van verzet en tarting beschouwd, hij had dat voorzien en was op twist voorbereid —, maar op vaders strengen last zei niemand een woord, zwijgend, zonder zijn groet te beantwoorden, zonder blik, lieten ze hem gaan *—, en het was hem benauwd te moede, nog lang nadat hij de deur achter zich toe getrokken had.

Toen eindelijk de scheiding, het vertrek op goed geluk — na een vurig afscheid van haar, vol plechtige geloften: elkaar trouw te schrijven en in het volgend voorjaar weer te zien, dan met de waarheid voor den dag te komen en als 't moest, met elkeen en alles te breken. Enny zou in 't najaar weer naar haar Engel-sche kostschool teruggaan — ze verlangde naar haar vriendinnen daar en voelde niets voor een nieuwe school — en hij moest ginds zijn leven maken.

Van meester Becker kreeg hij brieven voor enkele