Het Joodje

225

zichzelf in het bijzonder, het schoolgaan evenzeer bindend had gevoeld als de strafwet, evenzeer natuurlijk als de natuurverschijnselen zelf, hij had koelbloedig met die school gebroken, zich van zijn weg afgewend, zijn toekomst hachelijk en onzeker gemaakt, zonder aarzeling, zonder naberouw. Het was zijn voortdurende verbazing en zijn voortdurende trots, hij kon er maar niet van bekomen. Het leek tooverij, dat hij nu leefde in een groote stad, zijn eigen brood verdiende en vrij was, voor drie maanden nog een schooljongen, aan elkeen rekenschap verschuldigd, Maar het was ook niet zonder strubbeling gegaan en menigmaal, die eerste dagen, had hij gevreesd dat de nood hem naar huis terug zou drijven en zichzelf verwenscht, omdat hij geen kracht tot zelfmoord bezat. Want wat had hem thuis gewacht? Den dag na zijn tocht met Enny was hij weer niet schoolgegaan, hij had zich ziek gemeld — vol verbazing om den eenvoud van een middel, dat op slag van elk ding onthief — zich ziek gehouden ook, voor zijn huisgenooten, hij wilde dien dag geen conflict, geen uiteenzetting, niemand zien, hij wilde alleen zijn, naproeven, nagenieten, in de eenzaamheid van zijn bed zijn toekomstplannen doen rijpen —, den daaraan-volgenden dag was hij alweer voor het verleidelijk gemak van het wegblijven bezweken, maar toen had hij gezworven, Het scheen hem, als was er iets uit hem weggebrand, zijn ijver, zijn plichtgevoel —, waar die gezeteld hadden, was zoete slapte en warme droome«

15