Het Joodje

224

vader en moeder natuurlijk, maar dat is juist het heerlijke —, maar het is in elk geval beter dat jij van die school afgaat en de stad uit, voor alles, voor de praatjes, en omdat ik ook niet verloofd wil zijn met een schooljongen — aan het tooneel word jij beroemd, dat voel ik, dat weet ik zeker, dat zul je zien.”

Ze was geheel en al opgewonden, haar oogen schitterden, ze omvatte hem in haar armen en trok hem naar zich toe —, een warme, zoete reuk steeg uit den boschgrond op,

Langzaam slenterend in den regen — nauwelijks werd hij het vallen der lauwe, trage droppen gewaar — ging Ben dien vroegen Septembermorgen naar zijn werk. Het was, van zijn huis af naar kantoor, een heel eind gaans, en hij was dan ook gewoon de tram te nemen, maar hij had, den afgeloopen nacht, in de broeihitte van zijn zolderkamer, slecht geslapen en hij hoopte nu wandelend zijn hoofdpijn kwijt te raken. Hij was nu bijna drie maanden in de stad —, en nog altijd niet bekomen van den overweldigenden stormloop der gebeurtenissen, welke over hem heen was gevaren, nog altijd niet vertrouwd met de gedachte, dat hijzelf, door eigen willen en handelen, zulk een geweldigen keer in zijn leven had gebracht. Hij, die tevoren zonder nadenken of overleg niet anders had gemeend of in het algemeen moest elk het leven leven, dat hem was voorgeschreven en afgepaald —, die, voor