Het Joodje

217

handwenk van „laat maar aan mij over” beantwoordde, Ben voelde zich diep-vernederd, maar trachtte een argeloos afzijdige houding aan te nemen, beiden mannen den rug toekeerend als ging hun gesprek hem in het minst niet aan, en toen de chauffeur ineens vlak achter hem stond en met een tikje aan de pet hem beduidde, dat hij klaar was, keerde hij zich om en zei: „Zoo, ben je daar eindelijk? Nu maar wat gauw alsjeblieft” —, op een toon, die onafhankelijk en hooghartig moest wezen, maar hij hoorde zelf hoe het misklonk, ook het spottend-onderdanig „asjeblieft m’neer” en zag het knipoogje naar den baas. Had hij toch het kleine wagentje maar wèl genomen! De chauffeur opende het deurtje en hij zag nu zelf hoe ongezellig-hol de groote wagen van binnen was, met de twee breede leege zitplaatsen en toegeklepte zijbankjes. Toch wel weer een prachtige kar, zooals hij daar tuffend op het plein voor het grijsgeel stationsgebouwtje stond —, als nu die ellendige chauffeur met zijn onverschillig spotgezicht, maar niet over hem sprak tegen den boerenkoetsier van het sjeesje, dat ook wachtte op de aankomst van den trein, en die hem had aangeroepen. Hij trachtte iets van het gesprek op te vangen, waarbij veel gevloekt en gelachen werd, maar dorst dat niet te laten blijken en drentelde rampzalig, als naakt onder de blikken der beide mannen, schijnbaar-onbevangen het pleintje op en neer. Daar naderde de trein —, als Enny toch eens niet kwam, dan was hij volslagen belachelijk in