Het Joodje

214

zijn beduchtheid weg, hij leunde van het raampje afin een hoek in bestudeerd-achtelooze houding, de oogen half-gesloten, den mond hooghartig-onverschillig; — een zwierige, jonge, rijke kunstenaar wilde hij lijken—, maar toen hij zich bewust werd, dat hij die komedie speelde voor een vreemden man en die niet eens op hem lette, verwenschte hij zichzelf —, en opnieuw, nog sterker, toen hij op het kleine tusschenstation zichzelf betrapte dat hij in dezelfde achteloos-hooghartige houding voor het raampje was gaan slaan, met het heimelijk oogmerk, om door de boeren en burgerluitjes die daar instapten, bekeken en bewonderd te worden.

Even mijmerde hij weer weg van zijn doel: wat een geluk, overwoog hij, dat gedachte en gevoel zóó veilig verborgen waren, dat geen ander er ooit iets van raden en vermoeden kon —, maar hoe vreemd was deze volgende overweging, dat in eiken mensch gedachten en gevoelens leven moesten, die het licht niet konden lijden, die zorgvuldig verborgen moesten blijven, ook voor het wezen-zelf, kleine zwakheden en laagheden en slaafschheden, waar anderen om lachen of hoonen zouden, als ze wisten, Welke had die man daar tegenover hem —, en welke had er mogelijk Berthold van Herwerden —, achter zijn koele, trotsche glimlach, zijn rustig zelfbedwang? Het kon wel een aardig spel zijn, de eigene zorgvuldig verbergend, heimelijk te speuren naar die vooze plekken in anderen,

De trein stond stil, alle mijmering ging ten onder