Het Joodje

195

gelezen over Amerika, dat ze d’r geregeld op straat doodvallen van den zonnesteek?”

,/t Zal je niet gedacht zijn!” ging tante Rebecca erop door, ,,die hette! D’r is d'r al menigeen mesjogge van geworden, van de hette”, zijdelings-uitdagend keek ze naar Ben, kriebelig, onbevredigd, omdat de ruzie niet behoorlijk was uitgevochten, omdat Bennie geen excuus had gevraagd en goed-beschouwd, nog niet eens an Bekkie gefeliciteerd!

Dikke Sam lachte uitbundig, begrijpend.

,,Als 't goéd in je kop slaat, dan ben je over je end ontoerekenbaar, zoowaar zal ik gezond blijven.”

Ben zweeg hardnekkig. Ellendig, vernederd voelde hij zich, en toch machteloos om zich te verzetten.

„Dat is vandaag heelemaal geen simge, in plaats van dubbele simge”, bleef tante Rebecca met onverdroten hardnekkigheid hameren.

Vader klopte een paar maal waarschuwend, dreigend met de hand op tafel —, tante Rebecca hield het zich voor gezegd. Ze schraapte de keel op een veelbeteekenende manier —, Ben verbeet zich —, om het hatelijke Jiddisj, omdat tante Rebecca zich blijkbaar voornam, op het brandend onderwerp terug te komen, straks aan tafel, zoodra Sam, die niet kon blijven eten, de deur uit zou zijn.

Zij met haar „dubbele simge” —, dacht ze dat ze hem kijvend kon koppelen aan dat kind? Dachten ze allemaal dat hij zich liet uithuwelijken in een „familie-met-geld”? Niets begrepen ze van hem, geen flauw besef