Het Joodje

192

„Moet ik dan vanavond maar komen?” ze trachtte te glimlachen, hevig kampend tegen haar tranen,

Ben meende haar te verstaan —, het bracht hem buiten zichzelf,

„Neen, dank je —, blijf wat mij betreft, maar weg” en met moeite hield hij kwetsender woorden terug. Ze waren allemaal thuis, toen hij binnenkwam, tante Rebecca en „oome” Levie blijkbaar onverwacht overgekomen, en reeds op de hoogte van zijn vergrijp, en ze ontvingen hem met voor de gelegenheid passende gelaatsuitdrukking, vader met het gezicht van zijn „verschteerde uren”, het voorhoofd gerimpeld, de lippen stijf op elkaar geklemd vooruitgestoken, met de vingers op tafel trommelend —, moeder zacht-verwijtend, Bekkie zelf het beeld van beleedigde majesteit —, logge Sam met een blik van broederlijk vermaan, het kleine Saartje met een pruillip —, tante Rebecca de hand onder het hoofd, als treurend over een ramp, die de familie juist getroffen had, „oome” Levie stuntelig en suf —, op tafel stond de thee en rondom het blad waren de aarden schoteltjes met snoep gerangschikt,

„Goeienmiddag”, zei Ben, bot,

„Netjes!” prees tante Rebecca, happig, „zoo verwelkomt me an zijn tante en zijn oome,”

„Zal-ie an zijn tante en zijn oome verwelkomen, als hij vergeet an zijn eigen zuster te feliciteeren?” Ben's hoofd gloeide als was de kamer een heete oven, zijn kleeren brandden hem op de huid,