Het Joodje

190

lende banden —, toen hij om vier uur den weg naar huis insloeg, was zijn hamerend hart vol ordelooze en verwarde voornemens van de gewelddadigheden, die hij wilde zeggen en doen,

Als gewoonlijk ging hij met Aart denzelfden weg, „Wat zie je wit", merkte Aart op, „de warmte?" „Hoofdpijn", zei Ben somber,

„Zoo —, lam voor je", toen ineens met een glimlach „daar komt geloof ik, een uitstekende remedie voor je aan! Ik zal maar liever geen fâcheux troisième wezen. Tot morgen!"

Verwilderd keek Ben rond —, wat meende Aart —-, waar kwam een uitstekende remedie aan? Voor wie liep,hij zoo haastig weg? Enny — zij! —. Neen, het was niet mogelijk,

„Bennie, excuseer me, dat ik zoo vrij ben geweest, om effetjes hier naar je school te komen, maar je bent vanmorgen het huis uitgeloopen zonder brood of iets —, heb je niet ergens an vergeten?"

Bitter teleurgesteld nu hij Juutje voor zich zag, met haar vreesachtig-onderdanig glimlachje, gekrenkt door Aart's houding — wat verbeeldde hij zich toch, dat dit kind goed genoeg was voor hem, alsof hijzelf ermee tevreden zou zijn geweest, met een Juutje! — zich innig belachelijk voelend omdat hij één moment had verwacht* dat Aart zijn eigen zusje bedoelde —, geprikkeld door het Jiddische „excuseer nie" en „heb je niet ergens an vergeten" —, door dat idiote raadseltjes-opgeven, alsof