Het Joodje

185

vallen, schreiend van angst, onverklaarbaar en van benauwenis in overweldigende weelde, terwijl roerloos, klaar glanzend de maan hoog boven zijn hoofd aan den hemel straalde, temidden van het plechtstatig ruischen door de rijpende halmen tot in verten weg —, toen van die klarinet uit een huis tegenover het akkerland dartel en zwaarmoedig, teeder en speelsch de klank hem in het hart was gedrongen en hem bijkans had doen bezwijmen —, toen had hij ineens beseft, wat hem tot nu toe onthouden was, waarom, in lente-zoetheid en zomerweelde, nooit dat gevoel van tekort, van onvolkomenheid, van onvoldaanheid, somwijlen duldeloos smartelijk, verontrustend, ook wel zachtkna-gend als een oude pijn, nimmer van hem afgelaten had.

Zij was de uitkomst! Met haar had hij door al die dagen en avonden moeten gaan, om de volheid van morgengeur en nachtgeruisch te smaken en vervulling te vinden voor zijn gemis, zij naast hem, het sierlijke, rankgebouwde met oogen als violen en bloeiende mond. En nu wist hij ook, waarom hij dien avond in de Mei zich van Juutje zoo vervreemd, bijkans verbitterd tegen haar had gevoeld —, waarom hij zich niet aan haar had willen binden, tot nu toe hardnekkig geweigerd een beslissend woord te spreken, hoe ze ook met klachten en verwijten en verbeten gemor rondom hem opgedrongen waren. Hij had zich tot niets gebonden, hij was nog vrij, hij had haar niet verleid, maar zij hem, tot hun onzuivere speelschheid in donker, en hij verweet het haar niet, doch voelde