Het Joodje

182

voelde zich rampzalig-belachelijk om wat hij van dien blik, die waarschijnlijk spot had bedoeld, had durven denken, en tegelijk worstelde zijn fierheid naar boven, hij keerde zich met een ruk om op zijn stoel en besloot niet meer naar haar te kijken en heen te gaan, zoodra die ellendige jongen, met zijn zalvend-zoete stem, maar zweeg —^ doch enkele oogenblikken daarna, gedreven door een verlangen, sterker dan hijzelf, toch weer over zijn schouder glurend achterom, zag hij, dat ook zij haar houding had veranderd en nu recht en kalm naar Berthold zat te kijken. Ben trilde van gekrenktheid —, dus om hem niet te hoeven aanzien, daarom had ze zich al dien tijd openlijk en brutaal van hem afgewend —, o, maar, al was ze voornaam en verblindend mooi, daarom zou hij nog niet zich zóó laten behandelen. Zonder dat hij het wist, zat hij nu toch weer met somber-brandende oogen, tot in de lippen wit, onafgebroken naar haar te staren —, en zij wendde zich weer af —, maar wat keek ze nu vreemd, wat was er een raadselachtig, zonderling glimlachje om haar lippen, als zag ze iets in de verte, dat haar aandacht hield geboeid; hij volgde dien blik —, en een schok, die hem duizelen deed, joeg weer al het bloed naar zijn hart en terug —, daar aan den anderen muur hing een spiegel —, en in die spiegel had ze voortdurend zitten kijken —, en ze had hem dus voortdurend gezien en niet voor Berthold, maar voor hem was haar aandacht geweest —, en hij had dien eenen blik niet misverstaan —, en