Het Joodje

172

gewoonlijk met meester Becker, dien hij nu minder dan ooit over zijn verhouding met Juutje durfde spreken.

Dit alles overdacht hij op zijn weg naar school, een heeten, stralenden Junidag, terwijl hij onder de olmen langs den weg beschutting zocht —, en het maakte hem rusteloos en dof, tot hij uit zijn gedachten werd ongeschrikt door Aart, die hem was achteropgekomen en vlak naast hem van zijn fiets sprong. Ze liepen samen verder, spraken even over de drukkende warmte, over de schooltaak voor dien middag, toen zei Aart:

„Ik heb je nog een uitnoodiging van mijn moeder over te brengen. Mijn zusje, Enny, is van kostschool thuisgekomen —, ze blijft een paar maanden —, en nu komen er vanavond wat jongelui, wat meisjes —, moeder wou jou daar ook graag bij hebben, we zouden een beetje muziek maken en verzen zeggen en voorlezen en zoo/’

„Wat prettig voor jullie allemaal —, voor je ouders vooral, dat je zusje thuis is. Hoe lang al?” Hij kwam, sinds de tweelingen zijn hulp niet meer zoo dringend behoefden, ook niet meer dagelijks bij de Van Erps aan huis.

„Een dag of wat. We wilden haar natuurlijk eerst even voor ons alleen hebben.”

„Natuurlijk, maar zou het dan wel geschikt zijn, dat we vanavond komen?”

„Als moeder het niet geschikt vond, zou ze het niet gevraagd hebben”, kwam Aart wat droog —, en