Het Joodje

159

die hem tot heerscher verhief, aan zich binden en zichzelf onmisbaar maken kon —, eenmaal eraan gewend, zou hij dat gevoel niet willen missen —, en later zou zij het wel tot redelijke verhoudingen terugbrengen, Haar vader had toegestemd, in zijn hart verrukt dat zijn dochter een geleerde, die later een deftige betrekking hebben zou, tot man kreeg; zoolang geld zijn eenige grootheid was en hij niet kon hopen op een andere, had hij altijd op „kale kowed” gesmaald, nu stak hem nog wel Ben’s armoedige afkomst, het boekenstalletje van den vader, maar hij overwoog, dat ze tocK later niet in dat dorp zouder blijven, maar ergens in een groote stad gaan wonen, waar Ben advocaat of leeraar zou zijn en dat niemand dan iets van het boekenstalletje zou weten. Juutje had hem geschreven, dat hij zich voorloopig nog maar moest houden, alsof hij van niets wist —, ze voelde wel, dat ze Ben nog heel niet vast had en dat hij zou losbreken als hij voelde dat het van alle kanten op hem werd aangelegd. Daarom ook had ze Bekkie gevraagd, niet te veel bij hem aan te dringen, dat ze met hun vieren — Bekkie en Sam en Juutje en Ben — uit wandelen zouden gaan, hij moest niet gaan vermoeden, dat iemand rondom hem iets wilde of wist, totdat terugtrekken onmogelijk zou zijn geworden. Den boozen brief van haar vader, die er heftig tegenop kwam, dat hij niets mocht laten blijken —, was zij soms niet goed genoeg voor dien kalen gattes, moest zij hem lokken en bidden, in plaats dat hij haar op