Het Joodje

158

het onzekere, wat er in diens eigen hart omging en vaak bevlogen door het zonderling gevoel, dat ze beiden hetzelfde verborgen onder denzelfden schijn van hoogheid, door dezelfde schaamte gedreven.

En ook zweeg hij tegen den meester over zijn betrekking tot Juutje, zoolang hij voor zichzelf niet zeker was, wat hij kon voelen voor het kind en waar dat gevoel en haar vurige vastbeslotenheid hem heen-drijven zouden.

Ze was zoo vurig en vastbesloten en dat juist ontstelde hem, ze toonde hem openlijk haar voorkeur, en streelde daarmee zijn ijdelheid, maar wekte ook gevoelens van bijna weerzinnige bevreemding in hem op. Een meisje —, een vrouw —, in zijn voorstelling stond ze als een broos, gevaarlijk wezentje, moeilijk aan te vatten, snel vertoornd, niet dan met uiterste omzichtigheid en eerbied te winnen. En Juutje nu toonde zich, niet tegenover anderen, alleen tegenover hem, zoo smeekend en gedwee, dat het hem verwarde, soms wel eens verteederde, maar soms ook neigingen naar wreedheid en heerschzucht in hem wakker riep. Dan wreekte hij onbewust in hooghartige hardheid op haar de vernederingen die hem anderen en die vooral hijzelf zichzelf had aangedaan, genoot van haar onderworpenheid, voelde zich een gebieder, die soms wel edelmoedig haar nederigheid wilde loonen, Juutje hield hem in dien waan, haar instinct ried het haar —~, zonder er zich rekenschap van te geven, begreep ze dat zij hem voorshands alleen door haar gedweeheid,