Het Joodje

150«

dame, naast wie hij aan tafel had gezeten, drong ©r tot zijn verbazing ook op aan en bleef bij hem zitten en vertelde van haar familie in lndië en van het landschap daar, en het leven, En hij luisterde verruimd, want dat hij lndië niet kende, kon hem immers niet als een tekort-aan-beschaving toegerekend worden

— en hij deed vragen en ze was verrukt, dat hij alle plaatsnamen die zij noemde dadelijk thuisbracht en hij toonde belangstelling voor haar gebabbel, tegen zijn beter voelen in toch weer gevleid met de aandacht van iemand, die in geest en verstand toch niet zoo heel veel meer dan zijn brave tante Rebecca was! En hij moest in den loop van den avond verzen voordragen, moderne Hollandsche en moderne Fransche en hij werd toegejuicht —, aan den armzaligen nederlaag van het maal herinnerde hem nog alleen zijn hongerige maag —, en bij het heengaan vond de gastvrouw even een gelegenheid hem te vertellen, dat zijn buurmeisje aan tafel hem toch zóó interessant had gevonden, Hij had zoo weinig gegeten en nagenoeg niet gesproken

ze had gedacht dat de „inspiratie” over hem was geweest. En ze wilde het nu zoo graag weten, zijzelf

— als hij het vragen tenminste niet heel onbescheiden vond —, was werkelijk de inspiratie over hem geweest? Ben wist van verbluftheid niet wat te antwoorden, Maar ze wachtte ook het antwoord niet af, vertelde hem alleen nog, dat het meisje ook zoo bang was geweest, dat hij haar erg dom en onbeduidend zou hebben gevonden —, maar dit moest hij