Het Joodje

148

uitgestort —, zijn soep at hij even later in vrees en beven, alweer kijkend naar de anderen, of die ze aten met of zonder brood en of ze het bord deden hellen en naar welken kant en hoe ze er de lepel op legden, als ze gereed waren. Verbijsterd keek hij naar de glazen voor, de vorken en messen aan weerskanten van zijn bord, nogmaals wierp het meisje dat naast hem zat, een steelschen blik op hem, half-verbaasd, half-gekrenkt, maar hoewel hij voelde dat hij een gloeienden kleur kreeg, bleef hij hardnekkig in de stralende electrische kroon boven de tafel staren —, als was hij alleen, een hitte joeg hem over de huid, sloeg hem uit de slapen, onder de tafel schenen zijn beenen verstijfd, zijn armen als van hout —, hij had met haar een gesprek moeten beginnen, hij voelde dat ze het van hem verwachtte en verlangde, maar hij kon niet —, hij wist geen ding te zeggen, geen woord uit te brengen. En meer en meer steeg zijn angst dat iemand tot hem het woord zou richten. Wat zou hij moeten antwoorden? Er werd gesproken over reizen, over sport, over theaters en concerten en opera’s —, namen van zangers, acteurs en actrices genoemd. Hij was nergens geweest, had niets gezien en gehoord, alles klonk hem even vreemd —, en hij voelde zich naakt, berooid, minderwaardig tusschen de anderen, hoe had hij toch ooit durven komen! Of hij Brussel goed kende —, had hem de oude dame gevraagd — of hij aan hockey deed —, lispelde het jonge meisje —, en hij had maar niets dan heesche „neen's" uit