Het Joodje

144

vol beminnelijke glimlachjes gaande, waarin hij zich zoo goed mogelijk trachtte te voegen —, maar Aart was bij hem gekomen en had hem meegenomen naar de bank onder het breede raam, waar hij met een vriend en een neef, allebei eenige jaren ouder dan hij, afgezonderd van de anderen had zitten praten. Ze hadden in een Engelsch vers een duistere en moeilijke plaats ontdekt, waren het over den zin daarvan niet eens en wilden nu zijn oordeel weten. En al gauw was hij, van dat onderwerp op andere gekomen, met hen tezamen verdiept in een levendig gesprek over litteratuur en geschiedenis en poëzie en hij zag dat ze naar hem luisterden, dat ze zijn oordeel wogen en meerekenden.

En hij voelde zich nu werkelijk vrij en ruim, immers eerlijk tegenover elkeen en zichzelf —, dacht niet meer aan zijn persoonlijkheid, aan zijn houding, aan zijn kleeren; zijn valsche schaamte, bezwaren, verwarringen, ze waren op eenmaal van hem afgevallen. Dit was de wereld, voelde hij, waarin hij thuisbehoorde, niet de wereld van weelde en verwendheid en pralerij, maar de wereld van den geest, van het intellect, van de werkelijkheid, waarin alles, wat echte waarde had onder de menschen, tezamen kwam en elkaar erkende, zonder aanzien der holle toevalligheden van geboorte en stand. Nu voelde hij zich niet linksch en bang, zoo-als wanneer ze over de vermaken van hun bevoorrechten rijkdom tot hem spraken: jacht en spel en sport —en hij zich schaamde om zijn onwetendheid,