Het Joodje

141

verlicht temidden van zijn opgaanden tuin, bereikte, van vóór het breede hek zag hij een rijtuig en een auto juist heengaan —, zijn hart sprong onbedwongen op van vreugde en trots —, met andere, voorname gasten was hij blijkbaar tezamen genoodigd, doch onmiddellijk trok hij op tegen dat gevoel —, was hij dan minder dan die anderen? Neen —, en hij zou het toonen! Tegen den knecht echter voelde hij zich al dadelijk met zijn houding verlegen, hij wilde niet gemeenzaam zijn en ook niet stug, zichzelf daarmee verlagend, maar terwijl hij zijn jas overgaf, meende hij op het gezicht van den man, die hem dagelijks voor zijn lessen zag komen, een spotlachje, onmiddellijk weer vervluchtigd in uitgestreken deftigheid, te hebben gezien om zijn kleeding. En nu hij van achter de deur, die hem de knecht openhield, opgewekt en beschaafd-druk hoorde spreken, overviel hem plotseling een kille angst, die hem één oogenblik den adem deed stokken —, als ze hem eens allemaal bespottelijk, aanmatigend vonden om zijn kleeren en hem dat deden voelen,

Het werd stil bij zijn binnenkomst, hij dorst niemand aanzien, onbewust ondervroegen zijn oogen de vrouw des huizes, glimlachend onder het kronenlicht in een glanzend zijden kleed van wonderlijk fatsoen —, en hij was gerust, hij zag het aan haar oogen, aan haar knik —, het was goed dat hij zóó was gekomen, Nu dorst hij ook de oogen opslaan en om zich heen blikken, de menschen aanzien, aan wie hij