Het Joodje

139

warmte en de weekheid van haar borst tegen zijn arm, de gloed van haar wangen vlak naast zijn gezicht —, en nog wist hij niet of op den stoep van haar huisdeur hij haar of zij hem had gekust.

In het bruin-fluweelen jasje, dat hij zich van het zuinig bespaarde gedeelte der lesgelden dat hij voor zichzelf behouden mocht, had laten maken, kwam Ben de huiskamer binnen om even te zeggen, dat hij wegging naar de Van Erp’s —, een eenstemmige uitroep van afkeuring begroette hem. Bekkie vroeg vinnig of hij gek geworden was en verklaarde dat het een schandaal was, zóó naar die voorname menschen te gaan, vader en moeder vonden het ook —, hoe kreeg hij het in zijn hersens geprakkezeerd —, met dat mesjoggene jasje zich in deftig gezelschap te ver-toonen, alsof hij geen fatsoenlijke kleeren had —-stapel was hij —, hij moest dadelijk naar boven gaan en zijn Sabbath-pak aantrekken —, en het schoon half hemd je, dat moeder had klaargelegd en de splinternieuwe das van vijftien stuivers, die oom Jozef zoo goed wou zijn hem te leenen —, maar Ben hield zich koppig, zóó als hij nu was, verklaarde hij, en niet anders zou hij gaan, zoo kenden ze hem, zóó kwam hij er alle dagen —, zoo mochten ze ook vandaag hem zien. Ze haalden mismoedig de schouders op, Bekkie tikte veelzeggend tegen haar voorhoofd, zwe