Het Joodje

132

teld. Hij was in Engeland geweest en in Italië, en in Tunis —, en had in zijn dagboek en in gedichten, indrukken en herinneringen aan landschappen en men-schen neergelegd —, hij had hem snuisterijen getoond, steentjes en kralensnoertjes, struisveeren —, en ook kleine dingen, die hem lief waren —, een bloem, die eens een Russisch vriendinnetje hem in Nizza aan den avond van hun scheiden had gegeven, en een tennisprijs uit Zwitserland, en een gedachtenis aan een Engelschen vriend, verongelukt op een bergtocht. En alles van dit voorname, kleurige leven vertelde hij zoo onbevangen en natuurlijk als sprak het vanzelf, over een curieuse ontmoeting in een hotel in Spanje met een Duitsche familie, die ze het vorig jaar in een Belgische badplaats hadden aangetroffen, en hoe ze toen samen een tocht ondernomen hadden naar de bouwvallen van een oude Moorsche stad. Dan luisterde hij zwijgend, met een koel-belangstellend gezicht, afgemeten vragen tot Aart richtend, zorgvuldig verbergend hoe het hem overstelpte, hoe hij brandde van nieuwsgierigheid naar alles van dat luchtige, rijke, elegante leven, naar de hotels, naar de menschen, hoe ze waren, en spraken, waar ze aan dachten, en of ze armeren en minderen verachtten, zich erg trotsch en voornaam voelden in, en vervuld waren van hun rijkdom en hun hoogen staat. Toch had zijn verkeer in het huis van de Van Erps al een goed deel van dien dwazen gezagsduizel in hem vernietigd, tot zijn verluchting —, den dag, dat mevrouw hem het huis liet zien —