Het Joodje

131

aarden melkkannen, het onbehouwen opgediende eten, maar vooral het schrokkige kauwen van zijn overburen, het schreeuwen naar de bedienden en naar elkaar om mosterd en om „zuur" —, voortdurend gehinderd. Dit stellig te weten, was een verluchting. Toch kon hij ook niet ontkennen, dat hij den geheelen avond aan Aart van Erp had gedacht —, zich afvragend, wat Aart wel zeggen zou, als hij hem hier kon zien zitten, luisterend naar een bengel van zeventien, die met lallende keelstem in dik Jiddisj de avonturen van een troepje Amsterdamsche Jodenhoekers, die op Muiderberg het ouderlijk graf gaan bezoeken, tot groote uitbundigheid van de toehoorders, bezong, naar het gillerig gekweel van Heintje Aardewerk, een „prachtstem", naar een snaterigen samenspraak, ook al in Jiddisj, door zijn zusje Saartje met Essie Roeg, onder leiding van den langen, slappen Sjimme —, later aan tafel, tusschen de aarden en tinnen schotels, torenhoog met dikke biefstukken beladen, ja, voortdurend was het geweest, als zweefde Aarts gezicht, met het hooge, gladde voorhoofd, den zachten, fieren mond, de diepliggende blauwe oogen, de glanzende blonde haren, voor zijn oogen —, en zag alles wat hij deed en hij voelde zich beschaamd, benepen, klein en belachelijk, weinig etend, weinig sprekend, om zich toch maar zoo afzijdig te houden, als mogelijk was.

Aart was zijn vriend, had hem in vertrouwen genomen, zijn verzen laten lezen, van zijn reizen ver