Het Joodje

113

om en denken, dat hij „geuren" wilde met zijn deftige les —_f en terwijl hij zich daarvan rekenschap gaf, bekroop hem weer het wantrouwen tegen zichzelf: was het werkelijk wel enkel omdat Mevrouw Van Erp hem vriendelijkheid en belangstelling had getoond of was het óók, omdat de rijke, voorname dame zich had neergebogen tot den armen Jood —, uit deernis —, en lag dan niet in haar schenken van deernis, in zijn aanvaarden, de erkentenis vervat, dat zij van nature de meerdere en hij de mindere was?

Tegen dat zijn vader en zijn moeder thuiskwamen, had hij zijn woorden al zorgvuldig gekozen, zijn gevoelens ingetoomd, zichzelf een nader onderzoek daarvan nog voorbehouden —, en *s avonds in bed was zijn heele stemming omgeslagen, vreugde vervaald als zon achter nevelen, de koude nevelen van wantrouwen en twijfel. Hij herinnerde zich hoe hij jaren geleden, na het voorval met oom Jozef, tegen meester Becker zijn verwondering had betuigd, dat Bob van Putten, die van hem niets wou weten, uit visschen ging met den chauffeur, Meester had het toen uitgelegd: tusschen een chauffeur en den zoon van zijn heer stonden de verhoudingen zoo volkomen vast, de verhouding van meerdere en mindere, dat er van „encanailleeren" geen sprake kon zijn. Bobs moeder en zuster zouden zeer zeker ook den tuinman of diens vrouw in hun huis gaan bezoeken, als er ziekte was, of een kind geboren of een sterfgeval, of een bruiloft zelfs, terwijl ze daartegenover bijzon-

8