Het Joodje

109

deren en zieke katten van de straat op en bracht ze thuis, tot ongerief van de boden, die echter niets durfden zeggen, ze was een tijdlang vegetariër en liep rond in een soort monnikspij, ze was verliefd geweest — heelemaal platonisch natuurlijk, ze had trouwens den man nooit van nabij leeren kennen, op een bekende propagandist voor „Rein-Leven", had onder zijn invloed een gelofte gedaan ,dat ze nooit trouwen zou, ze bezocht in dienzelfden tijd de bijeenkomsten van he Heilsleger, hield uitdeelingen op straat, deed druk aan Dierenbescherming, was op eigen gezag van school geloopen, omdat ze vond dat het onderwijs niet strookte met haar karakter —, en haar vader had haar in alles laten begaan —, hij was alleen tusschen beiden gekomen, toen hij hoorde, dat ze op de redacteurs van de dagbladen, waarvan hij eigenaar was, pressie uitoefende tot het doen opnemen van ingezonden stukken, waarin ze onder allerlei schuilnamen opkwam tegen drankmisbruik, het dragen van aigrettes en maatschappelijke onrechtvaardigheid. Wel beschouwd was er in dat alles niets, gezien haar stand, verwanten en groot fortuin, dat van den omgang met de familie afschrikken kon —, al konden de zonderlinge neigingen van het jeugdige tweelingpaar om met kikkers en andere beesten in den zak rond te loopen, in de schatting der dorpsche deftigheden eigenlijk maar half door den beugel. Maar iedereen wist, dat ze tot het vorige jaar toe een Engelsche meid hadden gehad, en dat maakte veel goed.