Het Joodje

107

wel werkelijk zóó stellen en zich het „ik", dat nu hier leefde, dacht en beraamde, voorstellen als dan hetzelfde „ik" —, en van waar woeien hem juist nu en juist hier, die vreemde, vluchtige gedachten plotseling aan —, en wat had hij toch willen bedenken, wat bedoelde hij toch —, waar was hij van uitgegaan?

Hij zocht het te grijpen als om het van nabij te bezien —, maar het was er niet meer —, hij keek op —, naast hem in de nu plotseling stille en bijna leege gang stond meester Becker, en zag verbaasd glimlachend op hem neer.

„Wat ik zeggen wil, Ben —, als je tenminste klaar bent met soezen, ik wacht hier al volle vijf minuten, ik moet naar binnen —, er is kans, dat je toch nog een baantje krijgt als dat wat je pas bent misgeloopen. Vanavond vertel ik je wel nader."

Ditmaal geloofde hij er niet in, de woorden van den meester bleven hem nauwelijks bij —, en thuis sprak hij er dien middag maar niet over —, en juist nu gebeurde het wel. Geen week later moest hij weer op bezoek —, ditmaal bij een gezin dat pas in het dorp was komen wonen en waarvan de twee jongste kinderen, een tweeling, jongen en meisje, beiden in de eerste klas van het gymnasium, beiden hulp behoefden bij de talen om naar de tweede te kunnen gaan, De bezigheid was lichter en aangenamer — de betaling ook wel wat minder — dan wat hij bij den jongen Van Herwerden zou hebben moeten doen, hij werd vriendelijk ontvangen, scheen een goeden indruk te maken,