Aan Wal

93

was komen aanzetten in haar enkele katoenen japon, dan had ze zich nog gegeneerd in plaats van dat ze blij was..,

„Wilt u u even in de keuken met koud water wasschen, vóór u bij mevrouw komt?” vroeg Jantje hartelijk, met een bezorgde blik op tante's bezweet, rood gezicht.

„Hè ja!” hunkerde tante.

Zonder dat tante het merkte, hielp Jantje haar uit haar mantel, zette ze haar de hoed af; zonder dat tante het merkte, kwam ze zonder de met zooveel zelfverloochening getorste mantel en hoed, maar heelemaal herleefd door het koude water, bij mevrouw in de kamer.

„Dag tante!” zei mevrouw, en even nog kwam het bij tante op hoe een rare mevrouw dat was, die tante tegen haar zei alsof ze familie van haar was, — maar toen merkte ze, dat ze zich hier al zoo thuis voelde als nog nooit in haar leven bij een vreemde, die ze voor 't eerst zag, en ze begreep opeens, hoe het kwam, dat Jantje zoo blij kon lachen den laatsten tijd, en hoe Jantje dat had kunnen zeggen van haar hemd... Was ze maar in haar hemd gegaan... of in elk geval in de enkele katoenen japon...

Jantje was in de keuken terug gegaan, en tus-schen tante en mevrouw ontspon zich een levendig