Aan Wal

92

Ze wou maar niet erkennen, dat, al kon September dagen hebben, koud genoeg voor twee mantels over elkaar, deze dag het erop gemunt had, haar zonder mantel naar de mevrouw van Jantje te laten gaan.

„Ik ben bang, dat u er maar zenuwachtig van wordt, als u er zoo warm aankomt,”

Tante wikte: waar werd je nou zenuwachtiger van: van de warmte, of van niet gekleed genoeg zijn voor zoo'n mevrouw...

„Ze kijkt er vast niet naar, wat u aan hebt, — al kwam u in uw hemd!”

Juist uit protest tegen dat hemd besloot tante, met mantel en al er heen te trekken...

Toen ze dien middag aan het kleine huisje met het voortuintje aanbelde, hijgde ze en was donkerrood. Onder de rand van haar zwarte hoed veegde ze met haar zakdoek de zweetdruppels weg, maar er kwamen dadelijk weer nieuwe terug. O, wat een hitte! Had Jantje dat nu maar niet gezegd van dat hemd, dan had ze tenminste in haar enkele katoenen japon kunnen gaan, — een hoed was al erg genoeg...

Jantje deed open.

„Tante!” zei ze blij.

Tante herademde even: zie je, het kind was toch blij nu ze haar zag, en als ze daar zoo kaal