Aan Wal

9i

er geen hoogte van. 't Kind had het er best, want ze was nog nooit zoo vroolijk geweest als nu ze bij deze mevrouw was, maar een erge mevrouw, wat je noemt mevrouw, dat was ze toch niet...

„Wat moet ik voor antwoord geven?” vroeg Jantje schuchter.

„Zeg maar,” tante dacht even na, — toen rechtop, in een fiere houding :

„Zeg maar, dat tante gaarne bereid is, de noodige inlichtingen te geven.”

En zelf meer dan tevreden over deze waardige zin, zweeg ze verder over het onderwerp.

* *

*

Het kleeding-vraagstuk was wel het moeilijkste van het heele bezoek. Het was warm weer, erg warm weer, en toch bezat tante een mantel.

En nu was het toch wel wat hard, om, een mantel bezittende, zonder mantel bij de mevrouw van Jantje op bezoek te gaan.

„Doet u die zwarte katoenen jurk aan, met die witte spikkeltjes,” raadde Jantje.

„Dat is toch lang zoo gekleed niet als met een mantel,” zuchtte tante.

„Ja maar, vandaag met een mantel!”

,/t Is toch al September. In September kun je al wat een koude dagen hebben!”