Aan Wal

88

haar diensten van vroeger. Ze vindt het juist fijn, als ik haar iets er van vraag!”

„Ja?" — mevrouw dacht even na, — „dan weet ik nog wat beters. Ik heb eigenlijk nog veel meer te vragen. Er is zoo'n hoop, dat ik niet weet, — meest van de wasscherij van het kindergoedje, — en het is al zoo gauw, weet je..."

„Zal ik allemaal opschrijven wat u niet weet?" vroeg Jantje ijverig.

„Nee," zei mevrouw, „ik dacht... zou je tante wel tijd hebben, om hier te komen? Dan kon ik het allemaal vragen."

Nu schrok Jantje toch. Hierheen komen, en raad geven aan mevrouw, — goeie hemel, dat zou tante nooit durven!

„Tijd wel," aarzelde ze, „maar..."

„Zou ze geen zin hebben?" vroeg mevrouw teleurgesteld.

„Zin wel..." kwam Jantje weer, „maar... ik weet niet of ze durft..."

Mevrouw lachte hardop.

„Zeg maar dat ik d'r opeet!"

Jantje lachte zwakjes mee. Opeten, dat was het niet waar tante tegen op zou zien, maar hoe ze zich houden moest, en wat ze zeggen moest en al die moeilijke dingen...

„Ik zal het tante zeggen," beloofde ze zwakjes.