Aan Wal

85

knieën, voorover gebogen om Jantje beter aan te kijken, „hoe vind je het?”

„Ik vind het.*, heerlijk.”

„Ja kind?”

Wat warm en blij zei ze dat. Jantje had zin om naast haar op het aanrecht te komen zitten, en daar verder met haar over het kindje te praten. Maar ze bleef vlijtig doorgaan met aardappelenschillen. „Je krijgt het dan wel drukker!”

„O, dat vind ik juist fijn!”

„Hou je veel van kleine kindertjes?”

Jantje knikte met stralende oogen, zonder een antwoord. Of ze veel van kleine kindertjes hield! Ze dacht zich al in hoe dat zijn zou, als daar in de kamer een wiegje stond met een lachend kindje er in. Want het kindje van mevrouw zou altijd lachen.

„Je verwent me dat kind niet, hoor!” dreigde mevrouw. „We gaan het streng opvoeden.” Jantje moest er verschrikkelijk om lachen: dat kindje, dat er nog niet eens was, en dat streng opgevoed werd, juist door deze mevrouw!

„Ja,” vertelde mevrouw wijs, „sommige men-schen nemen een kindje uit de wieg, zoodra het eventjes huilt, en daar wordt het natuurlijk door verwend. Maar wij pakken het anders aan, hè Janus?” „Ja mevrouw,” beloofde Jantje.

Ze wou wel, dat mevrouw hier nog een heele