Aan Wal

226

„Ja,” knikte meneer, en z’n stem was hoog van blijdschap, „en overmorgen, dat is gisteren geschreven, dus dat is al morgen!”

„Morgen! Morgen om half zes!”

Ze kon het niet op. Ze had niet meer geteld en de dagen uitgerekend, deze laatste weken. Alles was haar veel makkelijker gevallen, sinds ze wist dat ze er op haar eigen houtje wel door heen kon komen. En ze had aan mevrouw's thuiskomst alleen maar gedacht als aan een verrassing, die ver in de toekomst lag.

En nu ineens: morgen!

„Ben je blij?” vroeg meneer overbodig.

Ze zei niets. Ze lachte. Blij, — dat was niet eens een woord ervoor.

„Maak maar, dat het morgen gezellig is in huis, als ze thuiskomt.”

En bij de deur, de kruk al in de hand:

„Je hebt je flink gehouden deze weken, Jantje!”

Maken dat het gezellig was in huis.

Ze had er werkelijk haast geen tijd voor. Alle gewone dingen moesten toch ook gebeuren, net als iederen dag. Maar 't was nu voor 't laatst! Morgen bedacht mevrouw alles weer, en als de kinderen en Rie naar school waren, was ze met mevrouw in huis.