Aan Wal

Maar ze had toch niet den moed gehad om een gesprek met hem te beginnen.

Langzamerhand waren ze in hun gewone doen gekomen, Daan zelfs een beetje lastig. Dat had hij wel meer: wat bang dat ze hem voor een jongetje zouden aanzien, en daarom wat extra veel praats om de lui van het tegendeel te overtuigen. Het benauwde Jantje nogal, omdat ze bijna net zoo oud was als Daan, en omdat de moeder er nu niet was om hem met een grapje te antwoorden, als hij het weer eens te pakken had. En meneer had zijn werk, — die kon er niet veel aan doen.

Ze zorgden samen eiken morgen voor het ontbijt, Rie en zij. O, Rie was zoo geweldig flink deze dagen. Ze holde op ^ft laatste nippertje naar school, en dan had ze al een massa werkjes achter den rug. Ze had het op school gezegd, dat het niet anders kon, en ze genoot een klein beetje van haar recht om geen huiswerk te maken. Dat was de lichtzijde van het geval...

En dan, als Rie de deur achter zich had dichtgetrokken, was Jantje alleen in huis. Alleen met de kopjes, die gewasschen, de bedden, die opgemaakt, de kamers, die gestoft, de aardappels, die geschild, de groenten, die schoongemaakt moesten worden. De veelheid van al die dingen sloeg haar tegemoet, zoodra ze de klik hoorde van het slot,