Aan Wal

het wekkertje, en in haar slaperige bol gingen allerlei gedachten om, aan betere tijden, waarin ze uit kon slapen, — tijden die vroeger geweest waren of die nog komen moesten, dat wist ze niet precies, — en dan werd ze zich bewust, dat de werkelijkheid een beetje anders was, — en dan stond ze al half-dronken naast haar bed en poedelde zich, en dan was ze eindelijk wakker, en durfde den nieuwen dag wel aan.

Maar de dag was moeilijk, iedere keer weer. Iedere keer moeilijker dan ze gedacht had. Er was zoo veel om aan te denken, zooveel tegelijk, al werden er nog zooveel dingen buitenshuis gedaan, om het haar makkelijk te maken. Ze kon dat niet zoo goed, aan veel dingen tegelijk denken. Als Rie er niet geweest was om haar te helpen denken, dan was ze er nooit doorgekomen.

De kinderen waren erg ontdaan geweest den eersten dag. Moeder weg, en zóó ineens, zonder een paar weken vooraf om er aan te wennen! Annetje had gehuild; ze was ook maar een meisje. De jongens hadden natuurlijk niet gehuild, maar Herman had ^fs avonds de schoenen gepoetst zonder een enkel woord, en dat was nog nooit gebeurd zoolang hij schoenen-poetste. Jantje had het heel erg gevonden: ze had het al zoo moeilijk, en daarbij dan nog een zwijgende Herman in de keuken!