Aan Wal

215

„Goed, kind. En maak jij gerust maar sommetjes, hoor, als je dat prettiger vindt.”

En Jantje dacht, dat er nu wel heelemaal niets meer ontbrak aan wat ze gehoopt had van haar bezoek aan thuis...

Maar toen ze weer in de stad was, en het laatste eind alleen gefietst had, — en toen ze aangebeld had aan haar huis, — aan het huis, dat toch ook haar huis was, — toen maakte meneer de deur open in plaats van mevrouw.

Ze zag dadelijk, dat meneer niet uitzag zooals gewoon. Bleek, gespannen.

„Dag Jantje,” zei hij, en hij vroeg er plichtmatig bij:

„Prettige dag gehad?”

„Ja meneer. Waar is mevrouw?”

Meneer sloot de deur achter haar op 't nachtslot, en gaf niet dadelijk antwoord.

„Is mevrouw er niet?” vroeg ze nog eens. „Kom even mee in de huiskamer, Jantje. Rie is er ook. Dan kunnen we even samen spreken.” Jantje voelde haar hart kloppen tot hoog in haar keel. Wat was er dan toch? Wat was er toch gebeurd in die ééne dag, dat ze weg was geweest?

In de kamer zat Rie zoo echt op haar te wachten. Ze knikte „dag”, met iets als een lachje, en Jantje's