Aan Wal

214

liepen. Hij kwam naast vader loopen, alsof het een afgesproken zaak was.

„Heb je genoeg van ze?” informeerde vader.

„Zat genoeg/’ zei hij hartgrondig.

En meer deelde hij niet mee over het geval.

Ze aten ook nog middagpot met z’n vieren, net als vroeger. Op het grove, geblokte tafellakentje, uit de wit-steenen kom met de hoekjes en schilfertjes er uit. Met de ijzeren vorken, waarvan de tanden dicht naar elkaar toegebogen waren, — alles net zooals vroeger. Jantje genoot het ten volle. Dat was nog es wat anders dan het vreemde servies van haar betrekking! Deze witte borden, met hun barstjes die ze haast uit het hoofd kende, — daar at je toch veel smakelijker van! Nooit, al werd vader ook schatrijk, mocht hier een nieuw servies komen!

En toen, tevreden, verzadigd van dingen-van-vroeger, ging ze zich klaarmaken voor de terugreis. Vader ging haar brengen tot de helft van den weg.

„Dag tante.”

„Dag Jantje. Tot ziens.”

Er hing nog iets tusschen tante en haar, van zooeven.

„Ik kom wel gauw terug,” zei ze moeilijk.

Toen zei tante: