Aan Wal

213

„Je groote zuster, waar je zoo’n lef over had?” Bart voelde zich ongemakkelijk.

„Zoo'n lef?”

„Ja, — je zuster, die in de stad diende, in een héél huis, — hè?”

„Nou, dat is toch zoo?”

De jongens grinnikten.

„M'n groote zuster, met een vlechie op d'r rug!” „Daarom kan ze toch wel in de stad dienen!” „Jawel, — met een vlechie op d'r rug!”

Ze hadden niet gauw genoeg van de geweldige vondst.

„Wat zou dat?” wond Bart zich op, „dat ze lange haren heeft?”

„M’n groote zuster...” begon weer één van de drie.

Toen zei Bart een woord, dat tante niet hooren mocht, en smeet de grootste van de drie op de grond. De twee anderen keken belangstellend toe, hoe handig Bart er op timmerde. Ze zeiden niets meer van een groote zuster en van een vlecht...

Toen hij klaar was, wreef hij z'n knieën af, zuchtte diep en opgelucht, en ging weg. Vader en Jantje achterna. Die liepen toch zoo langzaam, die haalde hij wel in. Die waren tenminste beter om mee te loopen dan die drie... die... die...

Hij ontmoette ze pas, toen ze al weer terug