Aan Wal

204

Als ze vroeg weg ging 's morgens, en de wind een beetje mee was, kon ze het best met de fiets doen. In twee uur kon ze er zijn, — en als alles tegenliep, dan nog in drie uur, en dan bleef er nog genoeg over om thuis te zijn.

Eerst had ze niet geweten, of ze het van te voren moest schrijven of dat ze opeens uit de lucht zou komen vallen. Ze stelde zich voor: *t zou mooi weer zijn natuurlijk, en ze zouden met z'n drieën op 't dek zitten, en dan opeens hield ze met 'r fiets stil daar aan de kant, en ze merkten er nog niets van. En dan: „goeiemorgen!” — o, en ze keken alle drie op en daar stond ze dan.

Maar toen had ze gedacht, dat ze misschien net met het schip op een ander plekje waren gaan liggen, en dan ging er een boel tijd weg met zoeken, en ze vond ze niet, of niet gauw tenminste, — en toen had ze maar geschreven, dat ze kwam, dat ze met de fiets kwam, en dat ze er om elf of twaalf uur kon zijn.

Natuurlijk was het geen mooi weer dien dag, want als je je de dingen voorstelt met mooi weer, gebeuren ze met leelijk weer. Niet dat er erge wind stond, gelukkig, maar telkens van die vervelende motregen-buitjes, die een gordijn voor haar oogen schoven, en haar wangen deden druipen van de nattigheid.