Aan Wal

201

„Loopt hij al?” vroeg ze ontsteld,

„Loopen niet, maar je zult hem straks wel zien, als hij uitgeslapen is.”

Ze luisterde maar met een half oor naar wat mevrouw tegen haar praatte. Dat had ze nou niet gedacht, dat Knulletje in dien tijd zoo veranderd zou zijn, — dat hij al in een loophek woonde, en een beertje had. Als ze aan hem gedacht had in dien tusschentijd, had ze hem net zoo voorgesteld als toen ze nog hier was. En nu was alles veranderd...

„Kun je goed wennen waar je nu bent?”

„Ja, —■ o ja!” — ze werd wakker, — ,/t is er zoo heerlijk!”

Ze vertelde van de moeder, en van Rie, die haar les gaf, en van Herman, die de schoenen poetste. Maar onderdehand keek ze telkens schuin naar het loophek in de hoek.

„Is Knulletje al lang in het loophek?” onderbrak ze zichzelf.

„Knulletje? Hij heet niet meer Knulletje, hij heet nu Jonkie-ponkie. Knulletje was te lang in 't gebruik.”

Jantje moest lachen om dat lange Knulletje en dat korte Jonkie-ponkie. Maar onder het lachen door dacht ze verdrietig:

„Ook al veranderd. Niet eens Knulletje meer.”