Aan Wal

197

„Niet eens zoo erg lang. Zes jaar pas/'Maar ik kon me moeder al niet eens meer voorstellen, toen het nog geen jaar geleden was.”

„Weet je dat nog?”

„Ja. Ik probeerde het telkens, toen al, en maar een heel enkele keer kon ik het. En er zijn menschen, die hun heele leven lang hun moeder niet vergeten.”

Mevrouw boog zich over haar werk naar Jantje toe.

„Vergeten? Denk je dan, dat dat vergeten is, als je je moeders gezicht niet meer kunt voorstellen, of moeders stem?”

„Ik dacht het,” fluisterde Jantje.

„Nee. Jij vergeet je moeder je heele leven niet. Dan zou je heel anders zijn. Wat jij vergeten bent, is alleen haar gezicht en haar stem, maar het andere niet. Het andere heb je meegenomen van haar.” Jantje zuchtte diep, verlost.

„Gelooft u dat heusch?”

Mevrouw knikte alleen maar. En Jantje bleef roerloos zitten.

Was dat waar? Al die jaren had ze zoo angstig gezocht in haar herinnering, of ze moeder toch weer kon vinden. Ze had het zoo erg van zichzelf gevonden, — alsof ze niet echt genoeg van moeder gehouden had...