Aan Wal

187

Herman stond haar verslagen aan te kijken.

„Meende je het dan niet, dat je graag leerde?” — half hoopvol, omdat ze dan misschien toch colle-gialer met hem bleek te zijn dan het eerst leek, — half onthutst, omdat Jantje een loopje met hem had genomen, toen ze zei dat ze graag leerde.

„Natuurlijk meende ik het, — maar daarom hoeft Rie me nog geen les te geven! Alle dingen die je graag wilt, hoeven nog niet te gebeuren!”

Herman knikte bemoedigend.

„Maar als ze gebeuren, is het wel prettiger.”

Met deze zijn slot-woorden verdween hij resoluut uit de keuken, vóór Jantje hem tegen kon houden.

Wat ging die malle jongen nou doen? Wat zou Rie haar uitlachen als ze het hoorde! Maar toch kwam het even, éven bij haar op, hoe heerlijk het zou zijn, als ze ’s avonds mocht gaan zitten leeren, als al het werk gedaan was, en haar eigen boeltje heel. Ze had het eigenlijk zoo rustig 's avonds, nu ze niet naar huis hoefde te fietsen, — o, stel je voor, dat ze dan sommen mocht zitten maken, of taaloefeningen!

Niet aan denken. Ze was niet zoo als die malle jongen van een Herman, die maar één-twee-drie wou dat de dingen gebeurden, zoodra ze je invielen.