Aan Wal

184

als hij niet, manoeuvreerende in de gang met de paraplu-bak, waarvan de parapluën de handles en de remmen waren, uit de keuken het geluid gehoord had van een schoenenpoets-bak, die voor den dag geschoven werd. Toen was hij dadelijk machinist-af, rende hij naar z'n eigenlijke baantje in de keuken, 't Ging tenslotte om z'n inkomen van zeven cent in de week, en met machinist verdiende hij tot nu toe nog niets.

Hij had Jantje al een paar keeren gesproken over zijn toekomstplannen, maar nu ging hij er wat ernstiger op in. Of het haar ook niet het beste vak voor hem leek? Ja? Zie je wel, dat had hij al gedacht.

En dankbaar voor haar uitspraak, wilde hij ook wat belangstelling toonen voor haar belangen.

„Wat wil jij worden?”

„Ik?” — Jantje lachte, — „ik bèn toch al wat?”

Herman keek haar aan met een uit-de-maan-gevallen gezicht.

„Bèn je al wat?”

„Ja, natuurlijk! Dienstmeisje toch!”

„O, ja, dat is waar ookl Ik dacht er niet aan, dat je hier voor je vak was.”

„Schat,” dacht Jantje, maar ze zei het niet. En ze wist opeens, dat dit het was, waardoor ze zich zoo gelukkig voelde hier in huis: dat ze er allemaal