Aan Wal

i8i

bemoeid, en nu, de eerste keer, vertelde ze alles van zichzelf. Hoe kwam dat toch...

„Zeg Rie,” durfde ze opeens, „ik vond het de eerste avond zoo heerlijk, dat je mee naar boven ging. Maar later heb ik je haast nooit meer gezien, en ik ben nu al een heele poos hier. Gek, hè?” „Ja, gek.”

Rie bleef een heele tijd stil. Ze moest nu toch eigenlijk zeggen, hoe dat kwam, dat, wat ze allebei zoo gek vonden. Ze wist het ook wel...

Toen, met een ruk, begon ze:

„Zeg, bij ons op school is een poos geleden een nieuw meisje gekomen. Ze leek erg aardig.” „Ja?” vroeg Jantje. Wat had dit er nu mee te maken J

„Ja. Ik vind gauw iemand aardig.”

„Ik ook,” zei Jantje haastig, en ze dacht aan mevrouw van Knulletje, en ook een beetje aan Rie.

„En als ik iemand aardig vind, wil ik wel zóó met 'r beginnen te praten, over alles van mezelf, over alles eigenlijk. En dat heb ik toen met dat nieuwe meisje ook gedaan.”

„En toen?”

„En later merkte ik, dat ze heelemaal niet zoo aardig was als ze leek. Maar dat was m'n eigen schuld, omdat ik het maar zóó dadelijk begonnen was, — dat aardig vinden, en dat praten...”